De methodes van kortwieken:


Kortwieken is dus het inkorten van enige veren van de vleugels. Op de tekening is een intacte uitgeklapte vleugel te zien. Ook is de kniplijn aangegeven. De veren moeten dus afgeknipt worden net onder de lijn welke bepaald wordt door de verenlaag net boven de onderste, buitenste veren. 

                
Het knippen dient te gebeuren met een scherpe schaar, een tangetje, of een nagelknippertje. Het is belangrijk dat de veren goed en scherp worden afgenipt omdat anders de uiteinden kunnen irriteren wanneer de agapornis de vleugels langs het lijf houdt. Er zijn twee methoden om te kortwieken. In beide methoden moeten beide vleugels worden behandeld anders ontstaat er onbalans bij de agapornis indien er toch wat vliegbewegingen worden uitgevoerd. En onbalans kan weer gevaarlijk zijn. De agapornis kan zijn richting niet goed behouden of valt schuin naar beneden.

 

 

Methode 1

Methode 1, zie de tekening op deze pagina, gaat uit van het wegknippen van zes tot tien veren te beginnen bij de meest buitenste. Het is hierbij aan te bevelen eerst aan beide kanten zo'n vijf tot zes veren weg te knippen en dan de agapornis op de hand te nemen en hem dwingen een stukje te gaan vliegen. Maakt de agapornis daarbij de indruk nog steeds goed te vliegen en goed ook hoogte te kunnen maken dan is het wegknippen van nog een veer aan beide zijden noodzakelijk. En dat kan dan herhaald worden indien nodig. Knip nooit meer dan de buitenste tien veren. Ervaring leert dat zeven tot acht veren over het algemeen voldoende zijn.

 

    

Het knippen van de veren is voor de agapornis pijnloos. Het is te vergelijken met haren en nagels knippen bij mensen. Het spreiden van de vleugels is nog het meest belastende voor de agapornis. Het beste is het kortwieken met twee personen uit te voeren waarbij een persoon de agapornis vasthoudt en de vleugel uitklapt en de andere persoon de veren knipt. Heel soms kan er een bloeding waargenomen worden. Erg nieuwe veren worden namelijk nog van bloed voorzien en de schacht bevat dus bloed. Mocht dit worden gezien dan is een eenvoudige behandeling noodzakelijk. Het bloeden kan worden gestopt door er wat verbandspray op te spuiten. Ook kan wat meel of bloem op de bloedende plek worden aangebracht. Het bloeden zal dan snel stoppen. Een volgens Methode 1 gekortwiekte agapornis kan voldoende vliegen maar niet zeer snel en kan geen hoogte maken. Het is wel duidelijk zichtbaar dat de agapornis is gekortwiekt. Bij het dragen van de vleugels langs het lijf zal direct opvallen dat de vleugels korter zijn dan voorheen.
 

Methode 2 


Dit is duidelijk minder zichtbaar wanneer Methode 2 wordt gebruikt. Zoals aangegeven in de tekening op deze pagina blijven de buitenste twee veren aanwezig en worden de volgende zes tot acht veren ingekort. Hierbij wordt dezelfde kniplijn aangehouden als bij Methode 1.

Ervaring leert dat agapornissen die gekortwiekt zijn volgens de Methode 2 over het algemeen nog redelijk vliegen. Vaak zal het dan toch nog noodzakelijk zijn ook de buitenste twee veren in te korten om het vliegvermogen voldoende te beperken. En uiteindelijk zijn dan feitelijk te veel veren ingekort, namelijk zo'n tien stuks. Dus Methode 2 is visueel aantrekkelijker maar vaak minder effectief. Dit is ook ook erg afhankelijk van het karakter van de desbetreffende agapornis. Er zijn agapornissen die bij het waarnemen van de geringste reductie van het vliegvermogen al direct ook niet meer wensen te vliegen. Deze agapornissen kunnen dan volgens Methode 2 worden behandeld. Er zijn ook agaporniss die koste wat het koste willen blijven vliegen. Zulke agapornissen moeten worden behandeld volgens Methode 1 en soms zelfs wel met tien ingekorte veren per vleugel voordat ze het vliegen willen beperken. Deze methode is niet altijd even goed, de pennen die aan het einde zijn blijven zitten kunnen breken, valst blijven zitten in de kooi of nog ergere dingen. Het mag er wel aantrekkelijker uitzien, maar Methode 1 is toch een veiligere manier.
 

Methode 3

Methode 3 Vind ik zelf de beste methode en word steeds vaker toegepast. Het kortwieken bij deze methode gebeurt op een manier, waarbij het er mooi uitziet als de agaporniss zijn vleugels spreid.Bij deze methode worden de buitenste 8 tot 10 veren geknipt, maar in een ronde manier
.


Deze methode is naar mijn mening de agapornisvriendelijkste, maar niet altijd de beste. Op deze manier word er namelijk maar een klein beetje afgeknipt, in een mooie vorm. Deze manier is niet al te geschikt voor agaporniss die in de zomer zonder tuigje naar buiten mogen. De wind kan onder hun vleugels slaan, en dan kunnen ze nog een eind weg “waaien”. Daarbij is het wel de vriendelijkste manier, omdat het de kansen van een borstbeen breken verlaagt. agaporniss die op deze manier zijn geknipt kunnen nog enigszins omhoog vliegen, en wel ongeveer een meter of drie ver (ligt ook weer aan de grootte van de agapornis). Daarbij zullen ze nog goed kunnen landen en merken de agaporniss bijna niet dat ze gekortwiekt zijn, alleen dat ze minder goed kunnen vliegen.

 

Methode 4


Methode 4 word minder vaak gebruikt, simpelweg omdat dit niet echt ervoor zorgt dat de agapornis niet goed meer kan vliegen. Het kortwieken bij deze methode gebeurt op een manier, waarbij het net lijkt of hij niet is gekortwiekt als ze gewoon zitten. Bij deze methode worden de veren om en om geknipt.

 

Dit is wel 1 van de manieren waarbij, als ze zo gekortwiekt zijn het beste nog kunnen vliegen. Deze manier is dan ook niet aan te raden als je met je agapornis naar buiten wil. Wel als je wil dat je agapornis niet meer in staat is om hele lange stukken te vliegen.

 

Gekortwiekte vleugels bijhouden

 

De verzorger zal geregelmatig de status van de gekortwiekte vleugels moeten controleren. Nieuwe veren moeten weer worden geknipt. Wacht hiermee tot de veer voldoende uitgegroeid is en op de kniplijn geen bloed meer in de schacht heeft. Of er bloed in de schacht aanwezig kan eenvoudig worden gezien, de schacht is dan donkerder gekleurd dan normaal. Vele kwekers en dierenartsen raadt kortwieken van tamme agaporniss sterk aan. Niet alleen wordt de relatie tussen verzorger(s) en de tamme agapornis veel beter, er hoeft immers nooit meer achter de agapornis te worden gejaagd als die niet terug wil in de kooi bijvoorbeeld, maar is ook veiliger voor de agapornis. Een gekortwiekte agapornis zal zich niet te pletter vliegen tegen ramen, zal na ontsnapping naar de buitenwereld veel eenvoudiger terug te vinden zijn en kan zich toch uitstekend redden in geval van nood.